Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

kolokotronis

kolokotronis

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

ΗΠΑ: Η τραγική κατάληξη της «μοντέρνας» «διαφορετικής» οικογένειας αφήνει πολλά ερωτηματικά


Η οικογένεια Hart προβαλλόταν ως η εικόνα μιας «διαφορετικής» «μοντέρνας» οικογένειας, με δύο λευκές μητέρες και έξι υιοθετημένα μαύρα παιδιά.

Η οικογένεια φωτογραφιζόταν να τυλίγουν τα χέρια τους ο ένας με τον άλλον και μερικές φορές κρατώντας πινακίδες που έγραφαν: "Η αγάπη είναι πάντα όμορφη" και "δωρεάν αγκαλιές". Μια τέτοια φωτογραφία ενός από τα παιδιά τους, του Devonte έγινε viral το 2014.
Αλλά κάτω από την ιδανική επιφάνεια, υπήρχαν κραυγές για βοήθεια από τα παιδιά, αναφορές από γείτονες και ισχυρισμοί για κακοποίηση παιδιών. Οι γείτονες περιέγραψαν ανησυχητικές συναντήσεις με παιδιά που φώναζαν για βοήθεια και ζητούσαν φαγητό, μια εκ των οποίων προκάλεσε αναφορά στην Υπηρεσία Προστασίας του Παιδιού το Μάρτιο λίγο πριν το αυτοκίνητο SUV της οικογένειας πέσει σε έναν γκρεμό στη Βόρεια Καλιφόρνια.

Περίπου τέσσερις μήνες πριν από τη θανατηφόρα συντριβή, ένας άνδρας έκανε μια κλήση στο 911 (άμεση δράση) σχετικά με την οικογένεια, αναφέροντας μια από τις προσπάθειες των παιδιών για βοήθεια. Η κλήση κυκλοφόρησε για πρώτη φορά την Τετάρτη από την περιφερειακή υπηρεσία έκτακτης ανάγκης της κομητείας Clark της Ουάσινγκτον.

"Υπάρχουν μερικά παιδιά που πιστεύω ότι είναι ιδιαίτερα κακοποιημένα", δήλωσε ο άντρας τον Νοέμβριο.
Ανέφερε ένα ανησυχητικό γεγονός, στο οποίο ένα από τα παιδιά ήρθε στο σπίτι της κόρης του - που ζούσε δίπλα στους Χάρτς - ζητώντας βοήθεια στις 2 π.μ.

Ήταν ένα από τα τουλάχιστον τέσσερα γεγονότα στα οποία τα παιδιά είχαν φανεί ότι είχαν πει σε άλλους ενήλικες για τα προβλήματα στο σπίτι σε μια υπόθεση που έθεσε ερωτήματα σχετικά με την οικογένεια καθώς και το τι προηγήθηκαν του τραγικού συμβάντος.

Στις 26 Μαρτίου, το SUV της οικογένειας Hart βρέθηκε ανάποδα σε μια ακτογραμμή στην Καλιφόρνια και πέντε από τα νεκρά σώματα τους – των «γονιών», της Jennifer και της Sarah Hart. Του Markis, 19 ετών, του Jeremiah και της Abigail, και οι δύο 14 ετών, βρέθηκαν. Τριών από τα αδέλφια τους, του Devonte, 15 ετών, της Hannah, 16 ετών και της Sierra, 12 ετών, εξακολουθούν να αγνοούνται και θα μπορούσαν να έχουν παρασυρθεί από το νερό, επειδή κανείς δεν φορούσε ζώνες ασφαλείας.

Οι αρχές πιστεύουν τώρα ότι και τα 6 παιδιά Hart ήταν στο SUV κατά τη στιγμή της θανατηφόρου συντριβής.

Η θανατηφόρα συντριβή ήρθε όταν το προσωπικό προστασίας του παιδιού στην πολιτεία της Ουάσιγκτον προσπαθούσε να επισκεφτεί την οικογένεια μετά από μια αναφορά για παράπονο που έκανε ένα παιδί για κακομεταχείριση. Όταν οι αξιωματούχοι ήρθαν να επισκεφθούν το σπίτι των Hart στο Woodland της Ουάσιγκτον, κανείς δεν απάντησε.

Οι αρχές πιστεύουν ότι η θανατηφόρα συντριβή μπορεί να ήταν σκόπιμη.

«Όλοι φοβόντουσαν μέχρι θανάτου».

Η οικογένεια Hart ζούσε πρόσφατα στο Woodland της Ουάσινγκτον. Και τον Νοέμβριο ένας άνδρας κάλεσε το 911 για την οικογένεια.

Ο άνθρωπος που έκανε την κλήση ήταν πατέρας μιας κοπέλας που ζούσε δίπλα στους Χάρτς.

«Έχουν 4 μαύρα παιδιά, αλλά αυτό δεν έχει σημασία», είπε. «Είναι καινούργιοι εδώ στο Τέξας, αλλά το βράδυ, ένα μικρό κορίτσι πήδηξε από το παράθυρο toy δεύτερoυ ορόφου και έπεσε στο έδαφος και στη συνέχεια έτρεξε στην κόρη μου και αυτό έγινε στις 2 το πρωί, ικετεύοντας την να την βοηθήσει».

Είπε ότι το κορίτσι φώναξε και παρακαλούσε την κόρη του να μην αφήσει τους γονείς της να μάθουν ότι ήταν εκεί. Ενημερώθηκαν όμως και μια από τους γονείς ήρθε.

"Στη συνέχεια, μια [μια από τις γυναίκες] είπε ότι όλα ήταν εντάξει, αλλά όλα τα παιδιά κάθονταν προσοχή, και έδειχναν να είναι τρομοκρατημένα", δήλωσε ο άνδρας. "Νομίζω ότι συμβαίνει κάτι πολύ σοβαρό."

Το κορίτσι δεν διευκρίνισε γιατί φοβήθηκε, είπε.

Τέσσερις μήνες αργότερα, τα πράγματα κλιμακώθηκαν στο Woodland.

Ο γείτονας Bruce DeKalb είπε ότι είχε δύο ανησυχητικές συναντήσεις με τα παιδιά. Η πρώτη αφορούσε ένα από τα κορίτσια που του έλεγε ότι το κακομεταχειρίζονται.

"Ένα από τα κορίτσια ήρθε στην πόρτα στις 1:30 το πρωί και είπε ότι χρειαζόταν βοήθεια και ότι οι γονείς δεν την αντιμετώπιζαν σωστά και ήθελε να την προστατέψουμε" δήλωσε ο DeKalb.
"Την πήγαμε πίσω στους γονείς της ... ".

Στη συνέχεια, λίγες εβδομάδες πριν από το θανατηφόρο συμβάν, ο Devonte "άρχισε να έρχεται να ζητάει φαγητό και να λέει ότι δεν του δίνουν φαγητό λόγω τιμωρίας", δήλωσε ο DeKalb στο HLN.
"Ξεκίνησε ως μία φορά την ημέρα και κλιμακώθηκε μέχρι τρεις φορές την ημέρα. Τελικά μετά από μια εβδομάδα αποφασίσαμε ότι έπρεπε να λάβουμε επαγγελματική βοήθεια".

Ο DeKalb είπε ότι κάλεσε την υπηρεσία Child Protection Services στις 23 Μαρτίου και οι υπάλληλοι έφθασαν λίγο μετά την επιστροφή της Jennifer Hart από την εργασία. Αλλά εκείνη δεν απάντησε στην πόρτα.

Το επόμενο πρωί, η οικογένεια και το όχημά τους εξαφανίστηκαν.
Η Υπηρεσία Προστασίας των Παιδιών προσπάθησε να επισκεφθεί την οικογένεια δύο φορές ακόμα, στις 26 και 27 Μαρτίου, αλλά δεν μπόρεσε να έρθει σε επαφή.

Στις 26 Μαρτίου, μια φίλη της Sarah Hart κάλεσε το 911 να ζητήσει έλεγχο για το σπίτι τους. Η φίλη είπε ότι έλαβε ένα κείμενο από τη Sarah Hart, που έλεγε ότι ήταν άρρωστη, ανίκανη να βγει και χρειαζόταν να δει έναν γιατρό. Το τηλέφωνο της ήταν νεκρό και κανείς δεν είχε δει από τότε τη «σύζυγό» της.

Πέντε από τα μέλη των μελών της οικογένειας του Hart βρέθηκαν στην Καλιφόρνια εκείνη την ημέρα.

Τα έξι παιδιά υιοθετήθηκαν από το Τέξας. Η οικογένεια και οι φίλοι είπαν στους ντετέκτιβς ότι οι Χαρτς ταξίδευαν μαζί και σπάνια χωρίζονταν.

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, η οικογένεια μετακόμισε από την μία πολιτεία στην άλλη και δεν τα πήγαιναν σχολείο, αλλά τους έκαναν homeschooling.

Μια από τους γονείς, η Sarah Hart είχε κριθεί ένοχη για ενδο-οικογενειακή βία το 2011, καθώς είχε χώσει το παιδί της ηλικίας 6 ετών στην μπανιέρα και το χτυπούσε.

Η Jennifer Hart φέρεται να χτύπησε ένα από τα παιδιά της αφήνοντας μια μελανιά στο χέρι. Οι γονείς είπαν στις αρχές ότι το παιδί είχε πέσει κάτω από τις σκάλες.

Είπαν ότι το παιδί είχε προβλήματα με το φαΐ, έκλεβε τα τρόφιμα των ανθρώπων στο σχολείο, και έτρωγε από τα σκουπίδια ή από το πάτωμα. Η υπόθεση αυτή τότε έκλεισε.

ΚΟ / πηγή

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Μακρόν: «Καθαρίστε την Ευρώπη από τον λαϊκισμό. Πολεμήστε τον θανατηφόρο εθνικισμό. Επιβάλλετε ευρωπαϊκή κυριαρχία. Δεχθείτε εκατομμύρια Αφρικανούς»



Δηλώνοντας ότι οι πολιτικές διαφωνίες προκαλούν "εμφύλιο πόλεμο" στην ΕΕ, ο Εμμανουέλ Μακρόν, δήλωσε ότι οι Βρυξέλλες πρέπει να καθαρίσουν τον "λαϊκισμό" από την ευρωπαϊκή ήπειρο.

Ως γνήσιος υπηρέτης και εργαλείο της Νέας Τάξης ο Μακρόν, προσπαθεί χρησιμοποιώντας την παρελθοντολογία, την τρομολαγνεία και τις απειλές να προωθήσει το «όραμά» του. Έτσι, κάθε προσπάθεια αντίστασης των εθνών στην αριστερο-φιλελεύθερη πολυπολιτισμικότητα που επιβλήθηκε στη Δυτική Ευρώπη φέρνει τα φαντάσματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Μακρόν, κατά τη διάρκεια της ομιλίας στο Στρασβούργο, δήλωσε ότι θα υπάρξει τεράστια μεταφορά πληθυσμού της Αφρικής στην Ευρώπη τα επόμενα χρόνια, περιέγραψε τον εθνικισμό ως «θανατηφόρο» και ότι «οδηγεί στην άβυσσο».

Στην «παθιασμένη ομιλία» του για το μέλλον της Ευρώπης στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, ο Μακρόν «προειδοποίησε» ότι ο «εγωιστικός εθνικισμός» κερδίζει έδαφος και πως υπάρχει μια «εμφυλιοπολεμική» ατμόσφαιρα στην Ευρώπη.

«Επανεμφανίζεται μία μορφή ευρωπαϊκού εμφυλίου πολέμου ή οι διαφορές μας μερικές φορές, οι εθνικοί μας εγωισμοί, φαντάζουν πιο σημαντικοί απ' ότι να είμαστε ενωμένοι με τον υπόλοιπο κόσμο», δήλωσε ο Μακρόν. «Μπροστά σε αυτές τις μεγάλες αναταραχές του πλανήτη, τις μεγάλες ανακατατάξεις, αυτή τη στιγμή έχουμε ανάγκη μια κυριαρχία ισχυρότερη από τη δική μας».

Το «όραμα» του Μακρόν για "ευρωπαϊκή κυριαρχία" (“european sovereignty”),απαιτεί να δοθεί περαιτέρω «εξουσία» στις Βρυξέλλες στο να διατηρήσουν την ΕΕ ως «μοναδικό μοντέλο» που απαιτεί «γεωπολιτική, οικονομική» ένωση μεταξύ των εθνών, καθώς και την υποχρέωσή τους να «σέβονται τις μειονότητες» και να εφαρμόζουν τον φεμινισμό.

Όπως έγραψε το Breitbart London, ο Macron ανακοίνωσε ότι η Ευρώπη εισέρχεται σε μια "πρωτοφανή" εποχή μαζικής μετανάστευσης, υποστηρίζοντας ότι η πληθυσμιακή ανάπτυξη - "βόμβα" στην Αφρική σημαίνει ότι «τα οράματα των δύο ηπείρων είναι δεσμευμένα».

Μιλώντας σε μακρά συνέντευξη με τα γαλλικά ΜΜΕ, ο Μακρόν επαίνεσε το πρόσφατο έργο του καθηγητή Stephen Smith του πανεπιστημίου Duke, ο οποίος εκτιμά ότι ο αριθμός των Αφρικανών που ζουν στην Ευρώπη θα αυξηθεί από εννέα εκατομμύρια σε 150 έως 200 εκατομμύρια μέσα στα επόμενα 30 χρόνια.

ΚΟ / από εδώ, εδώ

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Το Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ και οι Εβραίοι

Εβραίοι μελετητές δείχνουν ειλικρινείς στην αποδοχή όλων των γεγονότων που κάποιοι άλλοι σπεύδουν να καταγγείλουν ως «αντισημιτική» ή και «ναζιστική» προπαγάνδα. Ένας από αυτούς είναι ο συγγραφέας Arthur Liebman, ο οποίος στο “Jews and the Left” που έγραψε το 1979, καταδεικνύει με βεβαιότητα ότι όλα τα κομμουνιστικά (ή «σοσιαλιστικά») κινήματα που αναπτύχθηκαν μέσα στην αμερικανική κοινωνία, την οποία εν τέλει μεταμόρφωσαν ή παραμόρφωσαν, προήλθαν από Εβραίους μετανάστες που ήρθαν από το “Pale of Settlement” (“Όρια Εγκατάστασης”, η περιοχή της αυτοκρατορικής Ρωσίας όπου ήταν αναγκασμένοι να ζουν όλοι οι Εβραίοι)
Δεν αποτελεί κανένα μυστικό ότι το κίνητρο όλων αυτών των Εβραίων μπολσεβίκων και των συμμάχων τους ήταν το μίσος για την καπιταλιστική (και χριστιανική) αμερικανική κοινωνία, όπως με τον ίδιο τρόπο μισούσαν την τσαρική (και χριστιανική) αριστοκρατία. (Το ομολόγησε ο εκτελεστής του Τσάρου, ο Εβραίος Jocob Yurovsky: "Η πρώτη μου διαμαρτυρία ήταν κατά των θρησκευτικών και εθνικών παραδόσεων. Μισούσα τον Θεό όπως και τα αφεντικά"). Φυσικά, ο Liebman δεν είναι ο μόνος εβραϊκής καταγωγής μελετητής που λέει αυτά τα πράγματα. Οι Tony Michels, Jonathan Frankel, Nora Levin, Gerald Sorin, Rafael Medeff και πολλοί άλλοι μελετητές εξέτασαν το ίδιο υλικό και κατέληξαν σε παρόμοια συμπεράσματα.

Η «κλίση» των Εβραίων της Αμερικής, της πρώτης και δεύτερης γενιάς μεταναστών προς την αριστερά - είτε μέσω συνδικαλιστικών οργανώσεων, πολιτικών οργανώσεων ή τεχνών - έχει προσελκύσει εδώ και καιρό ακαδημαϊκή προσοχή. Ωστόσο, ο πραγματικός ρόλος των Εβραίων στο αμερικανικό κομμουνιστικό κίνημα είχε αγνοηθεί ή υποτιμηθεί από τους περισσότερους ακαδημαϊκούς - με εξαίρεση τον αριστερό κοινωνιολόγο Nathan Glazer - μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Πράγματι πολλά από τα βιβλία που ασχολούνται με την ιστορία των Εβραίων της Αμερικής που γράφτηκαν τις τρεις δεκαετίες μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, υποβαθμίζουν την ιστορική έκκληση του κομμουνισμού προς τους Εβραίους της Αμερικής σε ένα θέμα λίγων επικρίσεων. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, όμως, η Νέα Αριστερά (New Left) και άλλοι νεότεροι λόγιοι, όπως ο Paul Buhle, ο Maurice Isserman, ο Paul Lyons και ο Arthur Liebman, άρχισαν να ασχολούνται με αυτό το θέμα. Ο Paul Buhle και ο Paul Lyons ειδικότερα έκαναν πολλά για να αποκαλύψουν τον ρόλο της εβραϊκής συμμετοχής στα πολιτικά, κοινωνικά, καλλιτεχνικά και πνευματικά κινήματα της περιόδου της Μεγάλης Ύφεση και του Πολέμου. Το έργο τους καταδεικνύει σαφώς ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ (CPUSA) οφείλει μεγάλο μέρος της ενέργειας, της κίνησης και των ιδεών του στην πρώτη και δεύτερη γενιά Εβραίων. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 η εκπροσώπηση των Εβραίων αναλογούσε περίπου στο ένα τρίτο του κόμματος.

Το πρώτο σοσιαλιστικό πολιτικό κόμμα των ΗΠΑ ήταν το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (Socialist Labor Party ή SLP), που σχηματίστηκε το 1876 και για πολλά χρόνια ήταν μια δύναμη στο διεθνές σοσιαλιστικό κίνημα. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1890, όμως, το SLP ήρθε υπό την επιρροή του εβραϊκής καταγωγής μαρξιστή εκδότη Daniel De Leon (1852 – 1914 - φώτο) και οι ριζοσπαστικές του απόψεις οδήγησαν σε ευρεία δυσαρέσκεια μεταξύ των μελών, οδηγώντας στο σχηματισμό του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Αμερικής προσανατολισμένου στις μεταρρυθμίσεις γύρω στις αρχές του 20ου αιώνα.

Τον Ιανουάριο του 1919, ο Λένιν κάλεσε την «αριστερή πτέρυγα» του SLP να συμμετάσχει στην Κομιντέρν. Την άνοιξη του 1919, η Αριστερή Φράξια του SLP γέμισε από μια μεγάλη εισροή νέων μελών από τις χώρες που εμπλέκονταν στη «επανάσταση» των μπολσεβίκων στην Ρωσία, και πήρε τον έλεγχο στο κόμμα από τους «μετριοπαθείς». Ωστόσο, οι διαφορετικές γλωσσικές / εθνοτικές ομοσπονδίες, στις οποίες τελικά εντάχθηκαν οι C.E. Ruthenberg (γερμανικής ή για άλλους εβραϊκής καταγωγής) και Louis C. Fraina (ιταλικής καταγωγής), αποχώρησαν και σχημάτισαν το δικό τους κόμμα, το Κομμουνιστικό Κόμμα Αμερικής (Communist Party USA ή CPUSA) την 1η Σεπτεμβρίου 1919. Αξίζει να πούμε, ότι το μουμιοποιημένο πτώμα του Ruthenberg βρίσκεται στο μαυσωλείο που είναι η μούμια του Λένιν! 
Την ηγεσία του CPUSA ανέλαβε ο Ruthenberg μαζί με τον εβραϊκής καταγωγής Jay Lovestone (κανονικό όνομα Jacob Liebstein - φώτο). Αλλά μια φράξια κάτω από την ηγεσία των Nicholas I. Hourwich (γιου του οικονομολόγου και «ακτιβιστή» Isaac Aronovich Hourwich) και Alexander Bittelman (Berdychiv) - και οι δύο εβραϊκής καταγωγής - συνέχισε να λειτουργεί ανεξάρτητα ως Κομμουνιστικό Κόμμα Αμερικής. Εκνευρισμένη η Κομιντέρν για την πολυδιάσπαση των κομμουνιστών, οι οποίοι δεν αριθμούσαν πάνω από 12.000 μέλη, έστειλε αυστηρή ντιρεκτίβα ένωσης και τα κόμματα τελικά συγχωνεύθηκαν το Μάιο του 1921. Μόνο το 5% των μελών του νεοσυσταθέντος κόμματος μιλούσαν την αγγλική ως μητρική τους γλώσσα.

Γράφει στο κεφάλαιο «Jews and the Left» ο καθηγητής Kevin Macdonald στο γνωστό βιβλίο του “The Culture of Critique”:

Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, οι Εβραίοι διαδραμάτισαν πολύ σημαντικό ρόλο στο CPUSA. Η απλή αναφορά των ποσοστών των Εβραίων ηγετών δεν υποδεικνύει επαρκώς την έκταση της εβραϊκής επιρροής, διότι δεν λαμβάνει υπόψη τα προσωπικά χαρακτηριστικά των εβραϊκών «ριζοσπαστών» ως μια ταλαντούχα, μορφωμένη και φιλόδοξη ομάδα, αλλά και επειδή καταβλήθηκαν προσπάθειες για την πρόσληψη εθνικών (gentiles) προκειμένου να αποκρύψουν την έκταση της εβραϊκής κυριαρχίας (Klehr 1978, 40, Rothman & Lichter 1982, 99). Ο Lyons παραθέτει έναν εθνικό κομμουνιστή πολιτικό ο οποίος δήλωσε ότι πολλοί εθνικοί της εργατικής τάξης θεώρησαν ότι είχαν προσληφθεί για να «διαφοροποιήσουν την εθνοτική σύνθεση του Κόμματος». Ο ίδιος αφηγείται την εμπειρία του ως αντιπρόσωπος των εθνικών σε μια διάσκεψη για τη νεολαία που οργανώθηκε από τους κομμουνιστές στο Ουισκόνσιν:

Γίνεται όλο και πιο προφανές στους περισσότερους συμμετέχοντες ότι ουσιαστικά όλοι οι ομιλητές ήταν Εβραίοι νεοϋορκέζοι. Ομιλητές με βαριά νεοϋορκέζικη προφορά ονομάζονταν ως "ο εκπρόσωπος από το Lower East Side" ή "ο σύντροφος από το Brownsville". Η εθνική ηγεσία βρέθηκε σε αμηχανία. Πώς θα μπορούσε μια υποτιθέμενη εθνική φοιτητική οργάνωση να κυριαρχείται τόσο εξ ολοκλήρου από  Εβραίους της Νέας Υόρκης; Τέλος, αποφάσισαν να παρέμβουν και να αποκαταστήσουν την τάξη ζητώντας από τους «νεοϋορκέζους» να δώσουν στους "προσκεκλημένους" την ευκαιρία να μιλήσουν.

Ο Klehr εκτιμά ότι από το 1921 έως το 1961, οι Εβραίοι αποτελούσαν το 33,5% των μελών της Κεντρικής Επιτροπής και η εκπροσώπηση των Εβραίων ήταν συχνά πάνω από το 40%. Οι Εβραίοι ήταν η μόνη εθνική ομάδα από την οποία το κόμμα ήταν σε θέση να προσλάβει μέλη. Ο Glazer δηλώνει ότι τουλάχιστον το ήμισυ της συμμετοχής του CPUSA που απαριθμούσε 50.000, ήταν Εβραίοι στη δεκαετία του 1950 και ότι τα ποσοστά των νέων «προσήλυτων» ήταν πολύ υψηλά, ενώ υπήρχε «ένας ίδιος ή μεγαλύτερος αριθμός που ήταν σοσιαλιστές του ενός ή του άλλου είδους».

Οι Ethel και Julius Rosenberg, οι οποίοι καταδικάστηκαν για κατασκοπεία για λογαριασμό της Σοβιετικής Ένωσης, (εκτελέστηκαν το 1953), αποτελούν παράδειγμα της αίσθησης της ισχυρής εβραϊκής παρουσίας στην αριστερά. Ο Svonkin λέει ότι θεωρούσαν τους εαυτούς τους «Εβραίους μάρτυρες», (δηλαδή προσδιορίζονταν περισσότερο εθνολογικά και όχι ιδεολογικά). Όπως πολλοί άλλοι Εβραίοι αριστεροί, αντιλήφθηκαν μια ισχυρή σχέση μεταξύ του Ιουδαϊσμού και των κομμουνιστικών τους φρονημάτων. Η αλληλογραφία τους τον καιρό που ήταν στην φυλακή ήταν γεμάτη με μια "διαρκή εμφάνιση του Ιουδαϊσμού και της εβραϊκότητας", συμπεριλαμβανομένου και ενός σχολίου που έλεγε ότι "σε μερικές ημέρες, θα έχουμε τον εορτασμό του Πάσχα, την αναζήτηση του λαού μας για ελευθερία. Αυτή η πολιτιστική κληρονομιά έχει για εμάς μια πρόσθετη σημασία, γιατί είμαστε φυλακισμένοι μακριά ο ένας από τον άλλο και τους αγαπημένους μας από τους σύγχρονους Φαραώ".

Όπως και στην περίπτωση της Σοβιετικής Ένωσης κατά τα πρώτα χρόνια, το CPUSA διέθετε ξεχωριστά τμήματα για διάφορες εθνοτικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένης μιας εβραϊκής ομοσπονδίας που μιλούσε γίντις. Όταν αυτά καταργήθηκαν το 1925 προκειμένου να αναπτυχθεί περαιτέρω το κόμμα, να "αμερικανοποιηθεί" ώστε να απευθυνθεί στους ντόπιους Αμερικάνους (που έτειναν να έχουν χαμηλό επίπεδο εθνοτικής αυτοσυνειδησίας), υπήρξε μαζική έξοδος Εβραίων από το κόμμα και πολλοί από αυτούς που παρέμειναν συνέχισαν να συμμετέχουν σε μια ανεπίσημη εβραϊκή υποκουλτούρα στο κόμμα.

Στα επόμενα χρόνια η εβραϊκή υποστήριξη προς το CPUSA αυξάνονταν και έπεφτε ανάλογα με την υποστήριξη του κόμματος σε συγκεκριμένα εβραϊκά ζητήματα. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, το CPUSA άλλαξε τη θέση του και έκανε μεγάλες προσπάθειες για να απευθύνει έκκληση σε συγκεκριμένα εβραϊκά ενδιαφέροντα, όπως επικέντρωση στον «αντισημιτισμό», στήριξη στον Σιωνισμό και τελικά στο Ισραήλ και στηρίζοντας τη «σημασία της διατήρησης» των εβραϊκών πολιτιστικών παραδόσεων. Όπως και στην Πολωνία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, «Το αμερικανικό ριζοσπαστικό κίνημα δόξαζε την εξέλιξη της εβραϊκής ζωής στη Σοβιετική Ένωση. . . . Η Σοβιετική Ένωση ήταν ζωντανή απόδειξη ότι κάτω από το σοσιαλισμό το εβραϊκό ζήτημα θα μπορούσε να λυθεί» (Kann 1981, 152-153). Ως εκ τούτου, ο κομμουνισμός θεωρήθηκε ως "κάτι καλό για τους Εβραίους". Παρά τα προσωρινά προβλήματα που προκάλεσε η σοβιετική-γερμανική συνθήκη μη πολέμου του 1939, το αποτέλεσμα ήταν να σταματήσει η απομόνωση του CPUSA από την εβραϊκή κοινότητα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τα αμέσως μεταπολεμικά χρόνια.

ΚΟ / από εδώ, εδώ κι εδώ

Η αλήθεια είναι στους Ramones…*


Στην φωτογραφία οι Ramones αντιδρούν σε ένα σύνθημα υπέρ της ψήφου στο κομμουνιστικό κόμμα. Φωτογραφία από τον Danny Fields, 1976.

Οι πρώτοι στίχοι του τραγουδιού "I'm Against It" του 1978 λένε:

I'm against it

Well I'm against it

I'm against it

I don't like politics

I don't like communists

I don't like games and fun

I don't like anyone

Ο Johnny Ramone κάποτε φημολογείται ότι είπε «Όλοι οι punks πρέπει να είναι ή απολιτίκ ή δεξιοί».

Το τρίτο άλμπουμ Ramones ονομάστηκε "Rocket to Russia". Το οπισθόφυλλο του δίσκου δείχνει ένα πύραυλο να φεύγει από την Αμερική και συγκεκριμένα από τη Νότια Φλόριντα, όπου φαίνεται και μια σημαία των Νοτίων με τον Φιντέλ Κάστρο να κοιτάζει νευρικά, φοβούμενος ότι ο πύραυλος μπορεί να πέσει πάνω του. Η Ρωσία απεικονίζεται ως ένα γιγαντιαίο στρατόπεδο εργασίας με σκλάβους να κουβαλάνε αλάτι κάτω από ένα μαστίγιο. Υπάρχουν και άλλες καρικατούρες εκπροσώπων φυλών και λαών που σήμερα θα χαρακτηρίζονταν «ρατσιστικές» και θα επέσυραν μηνύσεις.

Το 2002, όταν οι Ramones συμπεριελήφθησαν στο Rock N Roll Hall Of Fame, ο Johnny, αφού είπε ένα ευχαριστώ για την τιμή, είπε: «Ο Θεός ευλογεί τον Πρόεδρο Μπους και ο Θεός να ευλογεί την Αμερική». Είπε σε μια συνέντευξη, "Νομίζω ότι ο Ρόναλντ Ρέιγκαν ήταν ο καλύτερος Πρόεδρος της ζωής μου". Όταν το 1985, κυκλοφόρησε το βρετανικό single "Bonzo Goes to Bitburg", ο Johnny πίεσε να αλλάξει ο τίτλος, γιατί τον θεωρούσε προσβλητικό για τον Reagan.

Οι Ramones ήταν αμερικάνικο punk rock μουσικό συγκρότημα. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε στο Κουίνς της Νέα Υόρκης το 1974. Αποτελούνταν από τους Joey, Johnny, Dee Dee και Tommy.  Το κανονικό όνομα του Dee Dee Ramone ήταν Douglas Glenn Colvin, του Johnny Ramone, John William Cummings, του Joey Ramone, Jeffrey Ross Hyman και του Tommy Ramone, Thomas Erdelyi. Όλα τα μέλη υιοθέτησαν το ψευδώνυμο "Ramone" ως επίθετο. Ήταν μια ιδέα του Dee Dee, παρόλο που δεν έχουν καμία συγγένεια μεταξύ τους. Το επίθετο Ramone ήταν εμπνευσμένο από το παρατσούκλι του Πολ Μακάρτνεϊ, "Paul Ramon", που χρησιμοποιούσε στα πρώτα χρόνια των Beatles. Παρά την περιορισμένη εμπορική επιτυχία, το συγκρότημα είχε μεγάλη επιρροή τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στο Ηνωμένο Βασίλειο, εμπνέοντας επίσης την εμφάνιση του hard punk και του εναλλακτικού ροκ. Σήμερα θεωρείται ένα συγκρότημα - θρύλος. Πραγματοποίησαν 2.263 συναυλίες, περιοδεύοντας σχεδόν ασταμάτητα για 22 χρόνια. Το 1996, έπαιξαν την αποχαιρετιστήρια συναυλία και διαλύθηκαν. Πλέον, και τα τέσσερα αρχικά μέλη του συγκροτήματος, ο τραγουδιστής Joey Ramone (1951-2001), ο κιθαρίστας Dee Dee Ramone (1951-2002), ο κιθαρίστας Johnny Ramone (1948-2004) και ο ντράμερ Tommy Ramone (1949-2014) έχουν πεθάνει. Για την ιστορία ο Tommy και ο Joy ήταν εβραϊκής καταγωγής. Ο Dee Dee «φλέρταρε» με ναζιστικά σύμβολα.

* Επειδή μπλουζάκια με το λογότυπο των Ramones έχουν γίνει «μόδα» και επειδή το πανκ συνδέεται με την αριστερά ή τους «αναρχικούς». (Δεν ήμουν ποτέ φίλος της πανκ, ούτε των Ramones).


ΚΟ  (κάποια από εδώ κι εδώ)

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

ΗΠΑ: «Τι λόγο είχε ο Assad να χρησιμοποιήσει χημικά σε έναν πόλεμο που είχε ήδη κερδίσει;»,


Από ομιλία που έδωσε ο βουλευτής John J. Duncan Jr, στις 12/4/2018 στην Bουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ

Εμφύλιοι πόλεμοι και πραγματικά τρομερά πράγματα συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο - στην Αφρική - στη Μέση Ανατολή - και σε άλλα μέρη όλη την ώρα.

Όπως δήλωσε ο Πρόεδρος Kennedy σε μία από τις διασημότερες ομιλίες του στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, με μόνο το 4% του παγκόσμιου πληθυσμού, "δεν μπορούμε να διορθώσουμε κάθε λάθος ή να αντιστρέψουμε κάθε αντιπαλότητα - και γι’ αυτό δεν μπορεί να υπάρξει αμερικανική λύση σε κάθε παγκόσμιο πρόβλημα".

Τις περισσότερες φορές, μια στρατιωτική λύση είναι η χειρότερη λύση. Υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι που μπορούμε να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που έχουν υποστεί βλάβη μέσω ανθρωπιστικών, θρησκευτικών ή φιλανθρωπικών οργανώσεων ή μέσω των Ηνωμένων Εθνών.

Όπως έγραψε ο Pat Buchanan, ο Πρόεδρος Τραμπ "προτρέπεται να μπει σε πόλεμο" και το Κογκρέσο θα πρέπει «να συζητήσει τους στόχους μας σε αυτόν τον νέο πόλεμο και πόσες νέες απώλειες και χρόνια θα χρειαστούν για να νικήσουμε τον συνασπισμό της Συρίας, της Ρωσίας, της Χεζμπολάχ, και τις συμμαχικές σιιτικές πολιτοφυλακές από την Εγγύς Ανατολή».

Ο Tucker Carlson δήλωσε ότι πρέπει να θέσουμε μερικές σκεπτικιστικές ερωτήσεις τουλάχιστον εν μέρει επειδή ο υπουργός Mattis δήλωσε τον Φεβρουάριο ότι δεν έχουμε απολύτως καμία απόδειξη ότι ο Ασάντ χρησιμοποίησε τα χημικά όπλα για τα οποία κατηγορήθηκε για χρήση πέρυσι.

Πρόσθεσε ότι δεν υπάρχει πραγματική απόδειξη ότι ο Assad έκανε τις χημικές επιθέσεις αυτή τη φορά επειδή μια τέτοια επίθεση θα βοηθούσε πραγματικά μόνο τους αντάρτες που πολεμούσαν τον Assad και έχουν επίσης χημικά όπλα, αντάρτες που έχουν χαρακτηριστεί Ισλαμιστές τρομοκράτες αλλά τους οποίους υποστηρίζουμε. Ο κ. Carlson επεσήμανε ότι ο Assad δεν είχε λόγο ή κίνητρο να χρησιμοποιήσει χημικά όπλα σε έναν εμφύλιο πόλεμο που η κυβέρνησή του βασικά είχε ήδη κερδίσει.

Ο Πρόεδρος Τραμπ εξελέγη σε μεγάλο βαθμό επειδή υποσχέθηκε να μας βγάλει από τους περιττούς πολέμους στη Μέση Ανατολή.
Σχεδόν όλα όσα κάναμε στη Μέση Ανατολή τα τελευταία χρόνια ήταν λάθος.

Υπήρξαν μάχες που διήρκησαν εκεί για αρκετές χιλιάδες χρόνια.
Σε όλη την ιστορία, έχουν ξεκινήσει άλλοι πόλεμοι για περιστατικά ή πληροφορίες που αποδείχθηκαν ψευδείς ή υπερβολικά υπερβολικές.

Δεν χρειαζόμαστε, ούτε μπορούμε να αντέξουμε έναν άλλο πόλεμο τρισεκατομμυρίων δολαρίων στη Μέση Ανατολή χωρίς πρώτα να βεβαιωθούμε ότι είναι για το απόλυτο συμφέρον της Αμερικής να τον πράξει και ότι δεν θα καταστήσει την Μέση Ανατολή ακόμα πιο αναστατωμένη και χαοτική από ό, τι ήδη είναι.

Ο John James Duncan Jr. είναι βουλευτής από το Τενεσί και υπηρετεί από το 1988.

ΚΟ / Πηγή

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

«Bitter Harvest». Τρέξε να την δεις!

                       
Η ταινία «Bitter Harvest», (2017) πέρασε σχεδόν απαρατήρητη από το ελληνικό κοινό και από τις κινηματογραφικές αίθουσες (νομίζω μόνο σε μία προβλήθηκε!). Για αυτό πρέπει να τρέξετε να την νοικιάσετε και να την δείτε, καθώς μόλις κυκλοφόρησε σε DVD.

Έκανα μια έρευνα για να δω αν υπάρχουν ελληνικές κριτικές για την ταινία κι έπαθα ένα μικρό σοκ. Όλες σχεδόν οι κριτικές (δεν είναι και πολλές καθώς η ταινία γενικώς «θάφτηκε») είναι κακές γεμάτες το λιγότερο ειρωνεία, λόγω κακής, κατά τους "κριτικούς", ποιότητας της ταινίας και το περισσότερο μίσος, χολή και βιτριόλι, λόγω του θέματος της ταινίας. Το ελαφρύτερο που διάβασα είναι ότι πρόκειται περί ταινίας «ξεκάθαρης (sic) προπαγάνδας» με σενάριο «ύψιστης αφέλειας». Τους έθιξε βλέπετε τον «παράδεισο». Υπήρξε ένας τύπος που θεωρούσε ότι η ταινία είναι απαράδεκτη γιατί προβάλει τον αντικομουνισμό! Κάτι το οποίο για αυτόν (και όχι μόνο) αποτελεί την ύψιστη «ιεροσυλία». Καταλαβαίνετε που βρισκόμαστε; Βρισκόμαστε σε ένα σοβιέτ που ψευδώς φέρει το όνομα «ελληνική δημοκρατία» (άλλωστε και το «Δ» στην ΕΣΣΔ δημοκρατία σήμαινε). Όποιος θίξει τον κομμουνισμό είναι μισητός και προφανώς όλοι αυτοί οι «κριτικοί τέχνης» (ο Θεός να τους κάνει) αναπολούν τα γκουλάγκ με τα οποία είχε γεμίσει την αγαπημένη τους ΕΣΣΔ ο «πατερούλης» που τόλμησε η βδελυρή ταινία να θίξει. Εμετός. Κάποιοι βγάζουν την χολή τους και για τους Ουκρανούς (δεν είναι ρατσισμός αυτός;) ενθυμούμενοι κακούς «εθνικιστές», «ναζί» κλπ.
Το ότι δεν της δόθηκε ελληνικός τίτλος («Πικρή Σοδιά») και έμεινε το «Bitter Harvest», ενώ κάλλιστα θα μπορούσε να μπει τίτλος «Το Έγκλημα του Στάλιν», «Σταλινικές θηριωδίες», ή έστω «Αγάπη στον καιρό του μπολσεβίκικου τρόμου» κάτι λέει.

Για αυτό απαιτείται να δείτε και να διαδώσετε την συγκεκριμένη ταινία. Και επίσης είναι επείγουσα ανάγκη να υπάρχει ιστότοπος που θα ασχολείται ειδικά με τέτοια θέματα (κινηματογράφος, τηλεόραση, μουσική) μέσα από ένα μη πολιτικά ορθό, εθνικιστικό, αντινεοταξικό πρίσμα. Μόνο η σελίδα της Χρυσής Αυγής ασχολήθηκε, θυμάμαι.       

Δεν θα πω ότι θα δείτε ένα έπος. Ότι θα καθηλωθείτε από τις ερμηνείες ή από την πλοκή. Άλλωστε δεν παίζουν πρωτοκλασάτα ονόματα του Χόλυγουντ. Ούτε καν είναι του Χόλυγουντ ταινία. Το Χόλυγουντ ασχολείται με “gay love stories” και “black power themes”. Είναι καναδικής παραγωγής. Αλλά αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία. Το αρνητικό περισσότερο είναι ότι δεν παίζουν Ουκρανοί! Ούτε καν Ρώσοι. Οι πρωταγωνιστές είναι Άγγλοι, Καναδοί, Ουαλλοί και ένας Τούρκος! Παίζει βέβαια, ένας από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς, ο Barry Pepper (Saving Private Ryan, Flags of Our Fathers) που είναι και gif στον ΚΟ

Πρόκειται στην ουσία για μια ιστορία αγάπης που εξελίσσεται κατά την περίοδο της μαζικής πείνας στην Ουκρανία που επέβαλε ο Στάλιν το 1931-32, γνωστή ως Holodomor (που σημαίνει «θάνατος με αναγκαστική πείνα») – όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερα ας διαβάσει εδώ. Η ταινία του ουκρανικής καταγωγής τηλεοπτικού παραγωγού George Mendeluk, που χρηματοδοτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τον επίσης ουκρανικής καταγωγής Καναδό επιχειρηματία Ian Ihnatowycz, είναι στην πραγματικότητα η πρώτη (!) ταινία αγγλικής γλώσσας που απεικονίζει τη συστηματική εκστρατεία λιμοκτονίας του μπολσεβίκικου καθεστώτος που σκότωσε πάνω από έξι εκατομμύρια κυρίως χριστιανούς Ουκρανούς που αντιστάθηκαν στην προσπάθεια του Στάλιν να «κολεκτιβοποιήσει» τη γεωργία της περιοχής.

Σε σύγκριση με τη τεράστια δημοσιότητα που δόθηκε στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων (σωρηδόν οι ταινίες μέχρι σήμερα), ελάχιστα έχουν λεχθεί εκτός Ουκρανίας, για το Holodomor. Έτσι, ταινία αυτή είναι μια ευκαιρία να μάθει ο κόσμος λίγα πράγματα για την παραμελημένη αυτή τραγωδία. Πιστέψτε με ελάχιστοι γνωρίζουν τι έγινε. 
Η Δύση τον καιρό της τραγωδίας στην Ουκρανία δεν γνώριζε τίποτε και σε αυτό τεράστιο ρόλο έπαιξε ο ανταποκριτής των New York Times Walter Duranty, ο οποίος κάλυπτε την ΕΣΣΔ από το γραφείο της εφημερίδας στην Μόσχα (κέρδισε και το βραβείο Pulitzer) αποκρύπτοντας την γενοκτονία και επηρεάζοντας ευνοϊκά την αντίληψη του μέσου Αμερικανού για τον Στάλιν και ωθώντας μέχρι και τον τότε νεοεκλεγέντα πρόεδρο των ΗΠΑ Φραγκλίνο Ρούσβελτ να αναγνωρίσει τη Σοβιετική Ένωση.

Πρωταγωνιστούν οι Max Irons, (γιος του σπουδαίου Άγγλου ηθοποιού Jeremy Irons), Samantha Barks, Barry Pepper, Tamer Hassan (ο Τούρκος που λέγαμε στον ρόλο του σατανικού κομισάριου!) και ο βετεράνος και βραβευμένος με όσκαρ Terence Stamp.
 

Το Bitter Harvest ακολουθεί ένα νεαρό ζευγάρι που αγαπιέται από μικρή ηλικία και τελικά παντρεύεται στην πιο δύσκολη εποχή, όταν εξαπολύουν τον τρόμο οι μπολσεβίκοι. Οι εραστές είναι ο Yuri (Max Irons) και η Natalka (Samantha Barks). Και οι δυο ζουν σε ένα παραδοσιακό σχεδόν ονειρεμένο ουκρανικό χωριό. Ο Yuri αγαπάει την Natalka από πιτσιρίκι και το μόνο που σκέφτεται και θέλει είναι να την παντρευτεί. Στο μεταξύ έχει ταλέντο στην ζωγραφική. Είναι συναισθηματικός και «διαφορετικός» από τον πατριώτη πατέρα του με το περίεργο κοζάκικο κούρεμα αλά Τάρας Μπούλμπα (Barry Pepper) που του μιλάει για την αξία της ελευθερίας και τον γενναίο πολεμιστή παππού του (Terence Stamp). Τότε έρχονται οι μπολσεβίκοι που ρημάζουν τις εκκλησίες και τρομοκρατούν τον αγροτικό λαό της Ουκρανίας υπό τις διαταγές του Στάλιν (τον υποδύεται ο Gary Oliver, μάλλον αποτυχημένη επιλογή, μοιάζει καρικατούρα - κωμική φιγούρα του σφαγέα Στάλιν) ο οποίος λέει ότι ο Λένιν ήταν πολύ επιεικής και έφταιγε η σύφιλη και εξαπολύει την επίθεση στους «κουλάκους» επιβάλλοντας την «κολεκτιβοποίηση» και διαολοστέλνοντας τους Ουκρανούς μπροστά στον μάλλον επιεική (!) Γκαγκάνοβιτς (εβραϊκής καταγωγή στην πραγματικότητα). 

Κάποια στιγμή ο Γιούρι θα πάει στην Μόσχα, θα δει έναν φίλο του μπολσεβίκο «ιδεολόγο» από το χωριό του ο οποίος έχει αναρριχηθεί και να βρίσκεται επικεφαλής του ουκρανικού Κ.Κ., αλλά μόλις μιλάει για πατρίδα και μιλάει κάπως διφορούμενα για τον Στάλιν μπαίνει στο μάτι του καθεστώτος, που θέλουν να τον «εκκαθαρίσουν». Τότε πριν αυτοκτονήσει, με χέρι να τρέμει, γράφει σε μια τελευταία του επιστολή, το επικό «πατριώτης και κομμουνιστής δεν γίνεται» – ίσως η καλύτερη στιγμή της ταινίας! Μετά αφήνει τις ιδέες περί "μπορείς να πολεμήσεις χρησιμοποιώντας την μουσική και τα λόγια", «τα παίρνει στο κρανίο», μαζί και ένα μαχαίρι και αρχίζει η δράση.

Δεν θα σας πω άλλα, απλά θα παραθέσω κάποια ενδιαφέροντα screen shots, παρακάμπτοντας το love story και τραβάτε να την δείτε. Στο τέλος μπορείτε να δείτε το trailer.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ